‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 9

November 30, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 9 – “bekering” – oftewel, epifanie

Dit gebeur eintlik eers ’n rukkie na ek “Fatherless in Gallilee” gelees het, op pad V-town toe. In die kar. Nie noodwendig ’n goeie plek om ’n openbaring te hê nie, veral as mens ‘n bietjie snot-en-tranerig word. Skielik word meer as sewe jaar se teologie studies met inhoud gevul: Jesus – sy lewe. Nie net die feit dat Hy gesterf het nie – ja, dit ook, maar meer eenvoudig net hierdie een ding: die Persoon van Jesus Christus, en hoe Hy op aarde opgetree het. (Dit wat ons daarvan kan weet.) Om jou lewe met sy liefde te vul. Dit is wat die evangelie vir my beteken. Dit is wat vergifnis van sonde vir my beteken. Dit is, in effek, die crux. Dit beteken verder opoffering. Dit is immers wat Jesus se lewe was.

Dit is waarna die Bybel vir my wys. Dit wys na Jesus, wat daar rondom Hom gebeur het – maar ook God se pad met mense tot op daardie punt. Ek dink dis belangrik om daardie tradisie te sien – die manier hoe God met mense was en hoe mense God ervaar het.

[Hierdie deel voeg ek nou ter wille van verklaring by, so dit het seker nou al bietjie ontwikkel na 2009; maar is nie ‘n sistematiese uiteensetting van wat ek glo nie.] Dit beteken allerhande begrippe, soos sending, en geloof, sien ek nou baie anders. Byvoorbeeld, as ek met iemand oor Jesus Christus sou moes praat, sou ek dit nie op ‘n kosmiese wyse doen nie. Ek sou nie vertel van Jesus se opstanding uit die dood nie; of die feit dat Hy ons sondes vergeef het nie. Eintlik maak dit nie vir my soveel saak of Jesus uit die dood uit opgewek is of nie; dis ‘n teken, ja, dat wat gebeur het waar is, maar dis ‘n ding wat ons eenvoudig net moet glo. Nee, ek sal vertel van Jesus se lewe, hier op aarde, tussen mense.

_______________________

Die Einde – tot en met 2009.


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 8

November 29, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 8 – eerste ware geloofskrisis

Terug in Suid-Afrika – hierdie jaar (2009). Amper al my teologie maters is of oorsee, of het by kerke begin werk. Een van die vyfdejaars (dankie Irma, dit was ’n goeie vraag oor al die ander vrae wat dit ontketen het) vra my wanneer ek besluit het om nooit in ’n kerk te werk nie. Nooit? Is dit hoe dit lyk? NOOIT!? Ek veronderstel dis seker hoe ek gevoel het op ’n stadium. Heeltyd gedink ek sal by ’n kerk inskakel, maar die dominee-ding – ek weet darem nie. So, hier kom “ek-is-bang-en-alleen-waarheen-is-ek-oppad” krisis nommer 37. (aka “Hoekom het ek teologie begin swot?”) Waarmee ek vir so ’n week of wat sit. En toe min of meer so ’n antwoord kry/gee, in liedvorm:

Hierdie is my two cents

Hierdie is my druppel in die emmer

Hierdie is my repliek

 

Hierdie is die antwoorde

Op die vrae wat jy nie vra

Hierdie is die steriele kant

Van ‘n boom wat vrug moes dra

 

Ek is jammer ek het probeer

Die opdraand was te steil

Miskien moet ek maar weer bekeer

 

Hierdie is die antwoorde

Op die vrae wat jy nie vra

Hierdie is die steriele kant

Van ‘n boom wat vrug moes dra

 

Ek gee alles oor aan U

Wat ek dog myne is

Ek verloor beheer

Sal U my leer

Sal U my leer

Om aan U vas te klou

’n Goeie punt om te wees. Dit het ’n paar goed tot gevolg, onder andere: 1) Ek weet ek is op die regte plek. Dit is vir my lekker, maar so met ’n rede. Daardie gevoel in matriek was toe dalk nou nie verkeerd nie. 2) Ek is bereid om hard te werk op hierdie plek. Dit help dat dit lekker is. 3) Ek kan nie minder omgee wat hulle my betaal nie. Ek het natuurlik niks om oor te kla nie, en so nou en dan gaan ek grappies maak daaroor, maar bottomline is dit: ek gee nie regtig om nie. 4) Ek wil nog steeds Duitsland toe gaan. Vir ’n lang ruk was dit vir ontvlugting. Nou is dit omdat ek a) regtig meer wil weet en b) dit my beter gaan kwalifiseer sodat ek op ’n plek kan wees waar ek ’n bydrae gaan lewer.

Die hele vraag van Irma vloei ook mooi oor na die volgende punt in die reis. Dit nou tesame met ’n boek wat ek al ’n hele ruk wou lees, maar baie duur was in SA – en toe die geleentheid gekry het om dit toevallig goedkoop in die VSA te koop. Ek het dit begin lees in die laaste twee weke terwyl ek daar was. Die boek se titel is “Fatherless in Gallilee” – en dit is geskryf deur Prof Andries van Aarde. Ek vermoed Eta Linnemann sou nie so baie van Prof van Aarde gehou het nie. Prof van Aarde hou van Rudolph Bultmann. Ek hou van Prof van Aarde. Guilty by association? :) Ek stem nie noodwendig saam met alles wat Prof van Aarde sê nie. Ag, die hoofbetoog van die boek is nie hier van soveel belang nie. Dit staan bankvas in die historiese Jesus navorsing. Hy skryf oor Wie Jesus was. Hoe radikaal anders Jesus was. Wat Hy gedoen het. Hoe Hy teenoor mense opgetree het. Soveel so dat mense Hom wou doodmaak oor hoe Hy teen die sisteem inbeweeg het!

Volgende keer: “bekering” – oftewel, epifanie


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 7

November 28, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 7 – skripsie en Amerika

My MDiv skripsie doen ek toe uiteindelik oor tekskritiek (waaroor Metzger se boek gaan) – maar meer nog as dit, oor hoe die OT in die NT gebruik word. Dit was great, want dit het klomp van my geliefde goed bymekaar uitgebring. Dit het ook al ’n paar goed geplant wat later vir wat ek glo belangrik sou word, ook ten opsigte van die Bybel. Dit het gegaan oor hoe Ps 40:7-9 in Heb 10:5-7 gebruik word. My bevinding is dat die skrywer van Hebreërs klein wysigings aanbring aan die OT aanhaling, sodat sekere goed uitgelig kan word (amper asof hy dit onderstreep). Om dit beter te beskryf, voel ek ek moet hier ‘n stuk aanhaal wat ek in my gevolgtrekking skryf:

… the authors of the New Testament did not consider the act of quoting something to de done according to the scientific categories of the present day. Nor did they regard the setting of the quotation as important as present-day exegetes do. Rather, they interpreted these texts in the light of Christ and found application for them in their contemporary faith communities. The authors of the New Testament allowed the Old Testament to permeate their thoughts. They knew and used these texts, viewing them as the prophetic announcement of the Christ event. However, they did not place Scripture on a higher level than God himself. Instead, the sacred texts point towards Him and for this reason may be highlighted (in this piece of Scripture, by subtle changes to the text) in order to do this more effectively.

Sewende jaar. Hou op werk by die kerk, wat verseker (vir eers) ’n goeie ding is. Lees vir die vale – alles OT en NT goed, wat ek vir die volgende skripsie moet lees in elk geval. Nog steeds met ’n redelik negatiewe houding teen die kerk. Werk al te vlytig! Dis maar min of meer wat gebeur tot ek New Orleans toe gaan aan die einde van laas jaar (2008) – die hele doel om meer van tekskritiek te gaan leer. Ek maak daar baie goeie vriende, en is regtig beïndruk met die erns wat die mense in hul gemeente maak. (Wel, die een wat ek meestal bywoon. Was by ’n hele paar kerke terwyl ek daar was. Ek het by die Southern Baptist Seminary geswot.) Nee, ek stem nie saam met alles wat hulle sê nie – maar ek sien hoe hulle regtig betrokke is by mense wat swaar kry. Meeste van hulle verstaan nie wat in Afrika aangaan nie (vet weet, ek ook seker nie rêrig nie), en ek kan sien hoekom hulle dink soos hulle dink. Ek leer by hulle die waarde van gemeenskap; ek leer by hulle van die liefde; ek leer van die Bybel. Ook leer ek natuurlik oor die tekskritiek gedeelte waarvoor ek gegaan het.

Volgende keer – eerste ware geloofskrisis


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 6

November 27, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 6 – Grieks en Zeplins

Daardie jaar (2007) het ek egter die geleentheid gekry om te begin om Grieks aan te bied by Antieke Tale. Dit was pret – het natuurlik heelwat van die gemeente se tyd gesteel, en met dié dat my MA skripsie nog nie heeltemal klaar was nie, was ek maar bietjie oorwerk. Oorwerk is nie ’n goeie teëlaarde vir teologiese besinning nie. Of is dit juis? Middel daardie jaar is ek die eerste keer oorsee – Duitsland toe, om ’n konferensie by te woon. Het meeste van my spaargeld gebruik wat ek deur al 6 jaar van teologie studies bymekaargemaak het en ’n bietjie geld wat ons dekaan vir my gegee het (maar het toe so suinig geleef dat ek met die terugkomslag ’n kitaar en kamera kon koop en weer later daardie jaar Turkye toe kon gaan – ka-tching!). Dit het daartoe gelei dat ek maar weer die akademiese pad begin stap het – ek het nog ook gedink, hoekom nie voltyds verder swot in SA nie? Dis tog in elk geval wat ek oorsee wil gaan doen.

Êrens in daardie jaar het ons ’n selgroep begin by die kerk, vir jongmense van omtrent my ouderdom. Dit was ’n groot probleem daar – die jong volwassenes. Om eerlik te wees, die inhoud van die selgroep was maar – blugh. Ek wou nie die heeltyd preek nie, so ek het hulle uitgenooi om hulle opinie te lug, maar ek vermoed hulle het nou weer gemeen “jy swot dit”, en so aan. Verder het die hele affêre nie baie teologie ingehad nie – ek was dalk in elk geval nog te opinieloos, en wou nie maar net deur die motions gaan nie. Dit voel vir my na die grootste tydmors om iets te doen as dit nie inhoud het nie. So ek gaan nou nie staan en bid en Bybelstudie en allerhande ander goed doen as ek voel dit is juis wat hulle lamlê om nie regtig in die wêreld ’n verskil te maak nie! Meantime het ek ook nie geweet wat om nou juis vir hierdie mense te sê nie. So baie keer het ons maar net gekuier – wat, natuurlik, ook nie ’n slegte ding is nie. Gemeenskap met ander Christene is darem goed.

Ek het een van die ouens in die sel gevra om my bietjie saam te vat Zeplins toe. (Ek dink ons het al hieroor gepraat.) Een van die dinge wat daardie aand op die spits gedryf is vir my, is hoe irrelevant die kerk vir die wêreld is. Wel, OK, ek kan eintlik maar net van die NG kerk praat, en seker eintlik ook maar net oor die paar gemeentes waarmee ek bekend is. Nietemin, dit het wel vir my gevoel of dit die geval was en wat agter dit lê, dink ek, is juis dat die (NG) kerk so ekslusief is. Ons oordeel. Punt. Een van die wonderlikste stukke gereedskap waarmee ons oordeel is sondelyste. Punt. Dit beteken nie ek dink nie daar is nie reg of verkeerd nie – beter of slegter nie – maar ek dink wel dat dit nie ek is wat daardie finale besluit moet maak nie.

Volgende keer: skripsie en Amerika


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 5

November 26, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 5 – kerk werk en “opskop”

Begin vyfdejaar het ek begin werk by Waverley-Oos. Die aanvang daarvan was ’n opwindende tyd in my lewe. Ek het aan die begin nogal werk gemaak daarmee, maar het nooit regtig ten volle deel gevoel van die span nie. Middel van daardie jaar het ek my eerste “geloofskrisis”, as mens dit so kan beskryf, ondervind. Dalk meer ’n ontnugtering met die kerk? Ja, ek het bietjie moeg geword vir die kerkspeletjie. Almal verwag van jou om op ’n sekere manier op te tree, net omdat jy oppad is om ’n predikant te word. Daar is soveel rompslomp en komitees, soveel goed wat gebeur en soveel goed wat nie gebeur nie. Dis waar van meeste kerke, maar seker veral van die NG kerk – dis ’n eksklusiewe klub wat daarop gesteld is om gemeente vir gemeente te oorleef. Ek het begin twyfel aan die integriteit van ’n hele paar mense wat ingekoop het in hierdie klub, en dit wat ek soms ervaar het van sommige van my klasmaats op daardie stadium het ook nie regtig gehelp nie. Meer nog as al hierdie goed, en om dit dalk ‘n bietjie kras te stel (maar seker soos dit toe in my agterkop was): ek was nie lus om mense se doeke vir hulle om te ruil sodat hulle tog net kan beter voel en met hulle lewens kan voortgaan soos wat dit maar net nog altyd is nie. In ’n sin was ek ook nie bereid om my hande vuil te maak nie – vir al die gesukkel en opoffering wat ’n gemeente verg nie. Bo dit alles het een van die kerkverwante vakke wat ons gehad het – wat vir my absoluut betekenisloos was – my teen die mure uitgedryf. Ek kon dit nie langer meer vat nie! Daarom het ek besluit om tydelik op te skop, en net met my MA Antieke Tale (waarmee ek toe al besig was) aan te gaan.

Intussen het dinge by die kerk nie beter geraak nie. Prediking was schlep; ek het nie die punt daarvan ingesien nie, veral nie as dit net is omdat dit van my verwag word nie. Die voorbereiding deel was lekker, maar om dit om te skryf en vir mense mooi te maak (daar moet mos altyd iets moois of supercool wees sodat jy darem die arme kindertjies se aandag kan hou) was nou nie regtig vir my so great nie. Kampe en deurnagte en met tieners werk – siesa. (Ek wil nou nie die storie spoil of vooruitloop nie, maar later het ek besef dat mens tog wel iets hier uitgerig het, en dat dit nie beteknisloos was nie.)

Ek kan nie meer lekker onthou hoe ek daaroor gekom het nie – nee wag, ek dink nie ek het oor dit gekom nie, ek het net besef ek is dom om my studies met ’n jaar te verleng. So toe gaan praat ek mooi met die mense by die Teologie Fakulteit, en vra of ek nie die vakke wat ek gemis het in die vakansie kan opvang nie. Gelukkig het hulle darem nie my akademiese integriteit in twyfel getrek nie, so die Desembervakansie van my vyfdejaar (en daardie eksamen voor dit) was maar opvangtyd vir die vier vakke (in Teologie, agt eksamens) wat ek gemis het. Teen die begin van my sesdejaar kon ek begin met my “gemeentejaar” daar by Waverley-Oos. Dit het eintlik maar net beteken ek doen presies wat ek gedoen het, plus huisbesoek.

Volgende keer: Grieks en Zeplins


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 4

November 25, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 4 – die boek oor die Boek en Universiteitsoord

Êrens in my eerstejaar (o gits, ons is nog steeds by my eerste jaar :o ) het ek daardie boek gelees waarvan ek jou al vertel het: Bruce Metzger se The Text of the New Testament. Ek het dit vir R20 gekoop by Protea Boekwinkel– ek kan nie eers meer onthou hoekom ek daar was nie, kan net onthou ek het gedink dis ’n bargain en dat dit nou ’n lekker boek gaan wees. Die eerste deel het gegaan oor hoe antieke boeke gemaak en oorgeskryf is – daar het dit my al gehad. Ek het sonder om twee keer te dink die volgende jaar ingeskryf vir Latyn (omdat die Bybel al vroeg reeds in Latyn vertaal is, maar ook omdat sommige kerkvaders in Latyn geskryf het – hulle haal gereeld die Bybel aan) en Duits (omdat baie boeke oor die teks van die NT in Duits geskryf is, en die bekendste sentrum wat hiermee werk in Duitsland is). Is dit nodig om te noem dat ek van Latyn en Duits gehou het? Die Duits was darem nie so moeilik nie, maar die Latyn was vrek baie werk. Menige dae het ek twee ure in die bib se studielokale gaan sit om my huiswerk te doen – maar dan het ons in die klas in ’n halfuur se tyd verby die punt gelees tot waar ek gekom het. (Teen die tweedejaar en derdejaar Latyn se tyd – my derde en vierdejaar –  was ons net vier en later drie mense in die klas – en die ander het al 5 jaar Latyn op skool gehad). Goeie vakkeuses, egter. Latyn het kerkgeskiedenis en Sistematiese Teologie (en ’n bietjie NT) makliker gemaak, terwyl Duits met NT, OT en Sistematiese Teologie gehelp het. Nie bietjie gehelp het nie, BAIE gehelp het.

Miskien kan ek dit weer hier net vinnig noem, tot op hierdie punt het ek geen geloofskrisis ervaar nie. Ek weet van my klasmaats het, en dink boonop dis nodig, want anders gaan jy dalk deur 6 jaar se opleiding waar mense vir jou allerhande gereedskap voorhou – ook om te dink – en jy net niks daarvan jou eie maak nie.

Aan die einde van my tweedejaar het ek by Amicus betrokke geraak. Tot hier toe het ek hoofsaaklik in die oggend Universiteitsoord toe gegaan, en soms in die aand – dis nou, as die Levi mense saam met wie ek uitgehang het in die aand gegaan het. Ek het sommer net aansoek gedoen vir ’n posisie op die WK (wykskommittee), en het dit toe gekry. Die volgende jaar eerstejaarskamp toe, bietjie die mense leer ken, lekker gesels (ook teologie) en toe al hoe meer betrokke geraak by die hele storie. Dit het daarop uitgeloop dat ek toe die volgende jaar (my vierdejaar) as voorsitter dien. Saam met ’n hele klomp ander übercool mense op die SK. Ek wou dit eers nie doen nie, maar daar was nou nie juis iemand anders nie. Oom Willem (Nicol), weer, het aan die begin ’n bietjie gewonder of ek die mas gaan opkom. Groot pret. Die effek van hierdie hele situasie: ek het besluit predikant is dalk beter as dosent, after all. Nie dat my studies te veel daaronder gely het nie – maar ek het wel baie tyd by die kerk spandeer. Dit was regtig ’n goeie tyd in my lewe.

Nog steeds, egter, nie ’n geloofskrisis in sig nie. Nog steeds gevoel ek weet te min. Nog steeds teologie studies geniet en veral OT en NT verslind.

Volgende keer: kerk werk en “opskop”


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 3

November 24, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 3 – my eerste jare op Tuks.

Om een of ander rede ondervind baie teologie studente die eerste jaar as ’n hengse  skok. Veral as mens met Sistematiese Teologie begin (dit was lank terug Dogmatiek genoem). Ek het Sistematiese Teologie GELUV! Dit was wel redelik baie werk (in vergelyking met die ander werk), maar dit was soos poeding op ’n Vrydagmiddag. Ek dink daar is ’n paar goed wat my situasie anders gemaak het as van die ander ouens. Ek wou weet. Verder, dink ek, het ek die vermoë gehad om te onderskei tussen wat mense al in die kerk gesê het, en wat Prof Buitendag self sê. Sistematiese Teologie in die eerste paar jare op universiteit is nie ’n vak waarin hulle vir jou sê wat jy moet dink nie of selfs wat reg of verkeerd is om te dink nie; inteendeel, dit is eintlik maar die geskiedenis van die gesprek tot nou toe, sodat jy kan hoor wat gesê is en al klaar weet wat die probleme is met wat jy besig is om te sê. Nie almal in my klas was noodwendig so goed voorberei daarop nie. Wat my betref: ek het eintlik maar nog altyd gedink ek weet te min, so daarom was ek bietjie opinieloos. Ek wou eers al die opsies hoor – eers as mens genoeg inligting het, kan mens ’n opinie hê en ’n besluit neem, was my gevoel. (NB – dit beteken nie ek het nie geglo op hierdie stadium nie!) Eintlik het ek hierdie houding regdeur my 6 jaar van basiese opleiding gehandhaaf. Daar was min goed wat my soveel geïrriteer het as daardie kerkgeskiedenis take waar mens jou opinie moet lug, of ’n vergelyking moet trek met iets in die verlede en dan afleidings daaruit moet maak nie. Vrekkit, ek weet heeltemal te min, het ek gevoel, om enigsins iets te sê hieroor. Dis juis hoekom ek hierheen gekom het – sodat ek meer daarvan kan weet. Ek het nie met ’n vooropgestelde idee van alles kom swot nie!

Terug na my eerste twee jaar van studie toe. Die tale, o, die tale! Wat ’n voorreg om die Bybel te kan lees in die oorspronklike tale! (Darem het ek so ‘n effense aanvoeling vir tale.) Dit het, tot ’n groot mate, die plek ingeneem wat die programmering op skool vir my was. Die geskiedenis – wat hand aan hand met die tale gaan – was ook nie te versmaai nie. Ek het onthou spesifiek die een Ou Testament eksamen – ’n deel daarvan was oopboek. Ons kon ons Hebreeuse Bybel en woordeboek saambring, en enige grammatikaboeke wat ons wou. Dit was verseker die lekkerste vraestel wat ek op universiteit geskryf het. Het glad nie omgegee hoeveel ek vir die vraestel het nie – die blote feit dat ek die vertaling kon doen en dit met insig was vir my genoeg.

Een van die metodes wat ons aangeleer is, is die histories-kritiese metode. Dit was wel nie die enigste metode wat ons aangeleer het nie, maar het nogtans ’n belangrike rol gespeel in ons opleiding. Inteendeel, as ek nou daaraan terugdink, was die dosente by Antieke Tale baie gefokus op metodes wat die eenheid van die teks beklemtoon – anders gestel, dat ons werk met hoe die teks vandag voor ons lê. Nogtans is die histories-kritiese metode as ’n belangrike stuk gereedskap in ons tale (en OT en NT) toolbox beskou. Ek moet bieg, hierdie goed fassineer my. Nie omdat ek nie respek het vir die Bybel nie, maar eerder omdat ek baie lief is daarvoor. Ek wil weet waarvandaan het dit gekom, en hoe is dit aanmekaargesit.

Volgende keer: die boek oor die Boek en Universiteitsoord


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 2

November 23, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 2 – die besluit om teologie te gaan swot

In die April van my matriekjaar was ek op die Winklespruit kamp. Dit was ’n belewenis! (Ek het twee mense daar ontmoet wat later saam met my teologie geswot het.) Ek onthou die droom wat ek in die hart en op die mou rondgedra het daardie tyd: ek wil graag ’n Christen coffee shop begin, met ’n stage waarop ouens lekker Christelike agtergrondmusiek kan maak, ’n lekker ruimte om te gesels en elke nou en dan sluit ons die winkel en hou sommer praise & worship daar in die plek self. Van die ouens wat saam met my op daardie kamp was, onthou dit nog steeds – hulle vra my elke keer hoe ver my coffee shop droom gevorder het. Snaaks genoeg was dit egter ook op daardie kamp dat die idee by my begin posvat het om ’n dominee te word. Dis nie iets wat iemand spesifiek vir my gesê het om te doen nie – dis net iets wat in my hart gaan staan lê het. Dit wou ook nie weggaan nie. Logies het dit natuurlik nie regtig sin gemaak nie. Ek sê toe maar uiteindelik vir my ouers, en nou ja. Op ’n stadium gevra dat hulle die vorms vir my stuur van Tuks af – terloops, ek wou baie graag eerder by Potch geswot het, maar NG ouens mag mos nie. Ek vergeet toe daarvan – nee, ek begin logies daaroor dink en besef dat programmering op die oomblik my lewe is, en geld is ook nie te versmaai nie. Droomkombinasie! Op ’n dag, so uit die bloute uit, sê een van my vriende vir my (wat nie geweet het ek het dit enigsins oorweeg nie – dis wat hy sê) dat sy ma sê dat sy dink ek sal ’n uitstekende jeugpredikant maak. Dieselfde middag kom die vorms van Tuks by ons huis aan.

’n Hele rits gesprekke met verskeie mense het gevolg. My ouers en peetouers was natuurlik bekommerd aangesien daar geen werk vir predikante is nie, en hulle ook nou nie regtig geld kry nie. (Hemel, hulle kry meer as meeste universiteitsdosente. Sheesh.) Die twee predikante waarmee ek gesels het, was oor dieselfde goed bekommerd. Die uiteindelike ooreenkoms met die ouers was dat, as ek my teologie grade klaarmaak, ek dit sal oorweeg om ’n ingenieursgraad te doen, of meer waarskynlik ’n IT graad. Hulle (en ek) was ten volle bereid om dit so om te doen. Daar was ’n hele paar keer dat ek dit oorweeg het, selfs terwyl ek met teologie besig was – al was dit dan om dit deeltyds te doen. Ek dink ons kan darem al teen hierdie tyd sê dit gaan nou nie regtig gebeur nie. ;o)

Dit was toe maar Tukkies toe! Ek dink met groot deernis terug aan my eerste twee jare hier. Wat ’n wonderlike tyd! Dit was nie lank nie, of ek het begin afsien van die idee van ’n jeugpredikant. Al was dit dan nou nie uitgesproke nie. ’n Dosent, ja! Hierdie was uiteindelik die Sondagskool op steriods waarna ek so gesmag het! Die tale, natuurlik, was vir my ’n belewenis. Ek het dit só geniet! (Dalk, selfs, te veel geniet – tot so ’n mate dat ek in sekere opsigte heeltemal asosiaal geword het.)

Volgende keer: my eerste jare op Tuks.


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 1

November 22, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 1 – tot net voor matriek

Christen-huis. Die bekende SA storie. Op skool by CSV betrokke, ens. ens. Goeie tye. Had egter g’n begeerte om ’n predikant te word nie – inteendeel. Het vir ’n lang ruk gedink dit moet nogal ’n vervelige job wees. OK, behalwe die kere wat ek gedink het – hoe sou ek hierdie preek gedoen het? Meeste ander kere het ek probeer uitwerk hoe ek die irriterende pilare wat meeste mense in daardie spesifieke kerkgebou se sig belemmer het, uit die weg kon ruim. (Die pilare het al ’n simbool geword van sonde in ons gemeente. Ek het ’n hele paar oplossings uitgedink.)

Sondagskool was ’n redelike drag. Die gewone ou vrae; as jy ouers by die huis Bybel gelees het, was dit eintlik maar ’n bietjie van ’n pyn om in die Sondagskoolklas te sit. Ek onthou veral my standerd 8 jaar. Laaank en uitgerek. Het altyd gewonder of daar nie iets soos Sondagskool op hoërgraad was nie. Hoekom die heeltyd hierdie simpel vrae invul waarmee hulle jou eintlik lei? (Byvoorbeeld: Jesus het ons ______. Hy het aan die _____ gesterf vir ons ______.) Dit het regtig nou nogal vir my bietjie soos tydmors gevoel.

’n Hele paar keer gedurende hierdie tyd het ek die “Jesus kom bly in my hart” tipe gebed gedoen. ’n Paar keer in die kerk, by die skool – daar was altyd mense wat by die skool kom praat het – en soms op sulke random tye. Ek onthou een keer wat ons gery het in daardie rooi Datsun – en net regtig gewonder het. So, toe bid ek maar hard en ernstig. Die een keer wat ek die beste onthou, is seker hier in standerd 6 rond. Dit was in die kerk, en een van die dinge waaraan ek juis sit en dink het was dat ek al hierdie vantevore gedoen het. Daarom het ek spesifiek gevra dat hierdie die laaste keer moet wees – ek onthou ook ek het in my kop dit met ’n testament vergelyk. (Ek dink nie mens het ’n dag en datum nodig nie, maar as ek dan nou een moet noem, dan is dit seker daardie dag.)

Intussen het my belangstelling in rekenaars al hoe meer opgevlam. Ek het al so in standerd 4 se kant met BASIC begin rondspeel op ’n ou Hewlett Packard masjien, maar gelukkig darem op ’n stadium met ’n PC begin werk. Dit het my lewe tot ’n mate oorgeneem – rekenaarspeletjies ook – tot so ’n mate dat ek dikwels vergeet het om te eet terwyl ek besig was om met een of ander ding te speel. Mens wil mos altyd “net gou” kyk of iets werk, en voor jy weet het jy al ’n hele stuk verder gevorder met wat jy besig was. So die plan was om rekenaarsingenieurswese (of elektroniese ingenieurswese) te gaan swot (by Potch) – of ten minste een of ander vorm van IT.

Volgende keer: die besluit om teologie te gaan swot.