Rugby, geweld en die Bybel

Januarie 4, 2011

Hierdie post is eintlik soortvan in gesprek met ‘n post van ‘n vriend oor rugby en geweld, en dis eintlik ‘n goeie idee om daardie post eers te lees.

My storie loop seker min of meer dieselfde – ek het ook op skool rugby gespeel (net op laerskool), en ek moet erken, ek het nie so vinnig die lyntjies getrek met geweld nie. Alhoewel ek ook stories sou kon vertel van vriende wat openlik oor hulle vuilspel gespog het.

Ek onthou een dag op universiteit (dit was seker al eintlik na universiteit) op ons stoep toe ek, Cobus (wat die ander post geskryf het) en nog ‘n paar ander juis oor hierdie tema gesit en gesels het. Op daardie stadium was ek ook al oortuig dat rugby eintlik ‘n gewelddadige sport is; maar wat ek daardie dag besef het, is dat ek nie bereid was om dit hardop te sê nie, want dan sou ek klomp ander vorme van geweld ook moet aanspreek. Ek was juis in daardie tyd besig om een van laasgenoemde te lees – 1 Makkabeërs – en ek het daarvan gehou. Nee, ek sal dit openlik erken: ek hou nog steeds daarvan. Ek is eintlik versot daarop; net soos ek versot is op al die ander verhale in die Bybel (die Koningsboeke; Samuel; Rigters; ens.). En tog is dit vol geweld. Lees byvoorbeeld hierdie gedeelte, oor hoe Mattatias reageer toe hy gevra is (lees: gedwing is) om teen sy geloof te offer (1 Makkabeërs 2:23-25, my vrye vertaling):

Hierdie woorde was nog nie koud op sy lippe nie, toe ‘n Judese man daar voor almal kom om op die altaar in Modeïn te offer, soos die koning beveel het. Toe Mattatias dit sien was hy so vol geesdrif dat sy niere so te sê begin bewe het. Hy het goeie rede gehad om smoorkwaad te wees! Hy het nader gehardloop en die man net daar op die altaar afgeslag. Die man wat die koning gestuur het om die mense te dwing om te offer, het hy sommer tegelykertyd om die lewe gebring, en die altaar het hy afgebreek.

Dit klink soos iets uit ‘n fliek uit – 300, byvoorbeeld. (“This is Sparta/Juda!”)

Alhoewel ek dus van hierdie verhale uit die Bybel hou (ja, want die ander Bybelboeke, wat in die Protestante se Bybel is, het ook sulke voorbeelde!), lees ek dit deesdae ook met ‘n gevoel van weersin. Ja, iemand moet ook hierdie gevalle van geweld in die Bybel uitwys, en daarop wys dat ons, as Christene, nie meer daarmee kan saamgaan nie. Selfs al spreek dit my (sondige?) wese aan.

Die onderskeid tussen Nuwe Testament en Ou Testament help ons dalk hiermee, maar ook net so ver. Daar is ook voorbeelde in die Nuwe Testament waar geweld – myns insiens – ‘n te hoë waarde toegeskryf word. (Openbaring, om maar ‘n vinnige voorbeeld te noem.) Terselfdertyd is daar tekste soos Matt 5:38-39 – en dis hierdie lyn wat ek dink ons ons voor moet beywer.

Daarmee wil ek egter nie rugby, die Ou Testament, en stories soos 1 Makkabeërs heeltemal afskryf nie. Al drie hierdie het ons baie om te leer. Ek dink, byvoorbeeld, dat rugby ook baie goed kan wees – en ek ken ten minste een gesamentlike vriend van my en Cobus wat ten volle hiermee sal saamstem ;) ‘n Mens kan seker hier Invictus as voorbeeld noem (wat ek versigtig doen, want ja, ek sal ook erken ek het dit nog nie gekyk nie. Ek het een keer probeer, maar die DVD was gekrap). Miskien gaan dit hier eerder oor die manier hoe mens die spel speel? Wat Bybellees, en 1 Makkabeërs betref: ja, mens moet leer om verby die geweld te lees, en dan lees mens wel iets van geloof raak. Daarbenewens egter ook nog iets anders: dat ons geloof eintlik nooit ten volle kan vasvat en verstaan nie. 1 Makkabeërs illustreer dit baie goed (en dis die moeite werd om te lees!) – dit wat as held, as leier, as voorbeeld daar gestel word, is iets heeltemal anders as wat so eeu en ‘n half later gebeur het!


Besit en behoort

November 5, 2010

Dis herfs hier in Münster. Dit is seker die mooiste herfs wat ek al in my lewe beleef het – wel, ek kan darem nie heeltemal dit sê nie. Dit bly beeldskoon. Die blare is in allerhande kleure (ek kan dit nie goed genoeg beskryf nie; maar ek kan ten minste die verskil sien!); die reën val baie liggies soos motreën wat nie heeltemal kan besluit watter kant toe dit waai nie, en dit is net warm genoeg om nie koud te wees nie.

Tussen hierdie herfs – wat ook ‘n herfs in my lewe is – kry ek baie kans om te dink. Een van die goed waaraan ek vandag gedink het, te midde van hierdie natuurprag, is Afrika. Hoe ek graag Afrika vir hierdie mense wil wys; want hierdie plek is getem. Dis mooi, ja, maar elke hoekie en draaitjie is ‘n tuin, ‘n stuk bewerkde aarde.

Ek het gedink aan hoe ek “ons” wilde natuur en diere aan hulle wil wys. Tot die besef in my kop kom draai – dis nie “ons” natuur nie. Dit behoort nie aan my nie, en eintlik ook nie aan die ander mense van Afrika nie. Dis dalk wat baie van ons verkeerd het.

Of dit willekeurig of onwillekeurig gebeur het, kan ek nie meer sê nie. Hoe dit ookal sy, ek besit nie Afrika nie. Ek behoort aan Afrika.


Om God te hierjy en jou

September 13, 2010

Ek tel ’n tendens op onder sommige van my meer krities denkende vriende om na God in die “normale” tweedepersoon te verwys: “Jy”, of “Jou”. Dit skok my piëtisties Protestantse siel tot in die sesde sirkel van Dante se hel (dis nou die sirkel waar godslastering sou inpas).* Elke keer.

Gelukkig dat van my ander krities denkende vriende my ook ’n paar goed van dekonstruksie geleer het. So, kom ons dink eers ’n bietjie hieroor. Die “U” wat in ons Bybelvertalings voorkom, is ’n respekvorm. Dit word dubbeld beklemtoon – eenmaal deur bloot die feit dat “u” gebruik word, ’n tweede keer deur ’n verwysing na God altyd as ’n hoofletter gedruk word.** Die Engelse taal, daarteenoor, maak nie meer ’n onderskeid tussen die respekvorm en die gewone tweedepersoonsvorm nie (“you”). Hierdie taalverwikkeling het daartoe gelei dat veel sanggroepe wat dit nie in die “regte wêreld” sou kon maak nie, tog vir hulleself ’n naam kon maak in die “Gospel”-wêreld***:

“I love You, I love You, I want You, I want You” is nie ver weg van “I love you, I love you, I want you, I want you” nie. Tot ons spyt.

My weersin teen die gebruik van “Jy” of “Jou” vir God is natuurlik te danke aan my tipiese Afrikanerskap. Mens sê “Oom” en “Tannie”, “Prof”, en in baie huishoudings “Pa” en “Ma”, selfs al sou ’n normale sin ’n voornaamwoord verwag. Dis maar net weens die respekte.

Nou na die Duits. Die Duitsers het seker nog ’n meer ingewikkeld sisteem om respek aan te dui as Afrikaans. Hulle het selfs werkwoorde wat die aksie van “hoflik praat” of “normal praat” te beskryf (“siezen” en “duzen”). Interessant is, egter, dat daar in ’n gesin glad nie “gesiezen” word nie. Daar noem almal – kinders, ouers, grootouers, oergrootouers – watookal – mekaar op die normale tweedepersoonsnaam. Dis nie ’n kwessie van respek nie; dis ’n kwessie van intimiteit. Respek is voorveronderstel – part of the package.

In soverre die nuwe Afrikaanse tendens hierdie feit onderstreep, kan my swak siel heelhartig daarmee saamgaan. Sal ek dit selfs aanraai – die “U” – vorm kan mens dalk God so laat “vrees” dat mens vergeet mens kan ook intiem met Hom wees. And that’s the beauty of it!

__________

Notas:

*Dis nou, as ek as Protestant in daardie tipe goed sou glo.

** Nie vir besitlike voornaamwoorde nie! Ek het al voorheen hieroor gemor.

*** Ek vermoed my vriende kan dalk deur die lirieke / lede van ’n sekere Afrikaanse band beïnvloed wees; dus moet ek vinnig hier byvoeg dat mens nie al die sanggroepe wat ’n verwysing na God as “Jy” of “Jou” oor dieselfde kam kan skeer nie. Plus, as ek reg onthou het hierdie spesifieke sanggroep al lank terug gesê dat hulle nie “Gospel” maak nie, net musiek … :-)


Duitse Wikipedia oor Suid-Afrika … en Apartheid

Augustus 26, 2010

Vir ‘n taak hou ek my besig met die Duitse Wikipedia oor Suid-Afrika. (Ja, alle Wikipedia artikels in verskillende tale is anders!) Ek sien nou klomp goed raak waaroor ek nie – of nog nie – gedink het nie. ‘n Paar kere is dit sommer net ‘n perspektief op die land – en baie keer moet ek dit die Duitsers toegee, hulle het reg!

‘n Baie goeie voorbeeld hiervan is die begin van die Apartheidsjare. Die Tweede Wêreldoorlog is natuurlik vir die Duitsers van groot belang, terwyl ek nou nie juis te veel daaraan dink nie – ek is te laat gebore, en dit was in elk geval so ver weg van my land af – hoekom sou ek my daaraan steur? Tog lees ek toe die volgende raak, en ek dink ek stem daarmee saam:

die Nasionale Party kon in die tyd na die Tweede Wêreldoorlog hulle mag vestig …

Onmiddelik word die twee in verband gebring met mekaar. Mens moet dan ook toegee – die Tweede Wêreldoorlog het die wêreld so lamgelê, dat niemand ook kon ingryp nie, al wou hulle. Ja, goed, ek besef dit is nie alles so eenvoudig nie, en die VSA sit min of meer dieselfde tyd met dieselfde probleem; die Duitse Wikipedia kan dalk so Europese skuld probeer afweer (sonder om dit eksplisiet so uit te druk); punt bly staan, die oorlog het ‘n groot rol gespeel, en ons neem nie eers notisie daarvan nie.

Ek is seker ek is nie die eerste Suid-Afrikaner wat hierdie punt raaksien nie; ek vind dit net interessant – en gebruik myself as voorbeeld – dat dit nie meer algmeen bekend is nie.

Dieselfde gebeur natuurlik in baie ander lande, en op baie ander tye: die ryk van Alexander die Grote verdeel in vier, toe later drie dele; volke in die Bybelse tyd (gaan lees dit maar gerus, byv. Konings, Jesaja, ens.) gryp hulle kanse aan sodra die wêreldmagte rondom hulle begin mag verloor.

Ja, eintlik is niks in die geskiedenis nuut nie.


Praat ek dan van ‘n Wit Suid Afrika?

Augustus 13, 2010

Wat is Suid Afrika se nasionale sport?

Dalk is hierdie vraag nie die beste vraag om op hierdie tydstip te vra nie – nie na die sokkerwêreldbeker so fantasties afgeloop het nie. Tog – ek sou waag om te wed dat ‘n hele paar mense nog steeds sal antwoord – ja, jy weet dit –

rugby.

(Ons speel ook natuurlik graag krieket.)

Die afgelope rukkie is ek omring met allerlei mense van oraloor. Dit is dan net natuurlik dat ons mekaar in die oë sal kyk en vra: “Hoe werk dit daar by julle?” Dis natuurlik maklik om dan,

sonder om te dink,

‘n antwoord te kan gee: dis nie soos julle dink nie – die wilde diere loop nie in die strate rond nie; ons ken verkeersknope, aangesien mense eerder met hulle eie karre werk toe ry; die mense hou daarvan om by mekaar in hul huise te gaan kuier en dan buite te braai. Ons eet biltong en drink Castle. Gewoonlik loop ‘n mense se lewe so: jy bly by die huis en word deur die bediende opgepas, dan gaan jy skool toe, dan gaan jy hoërskool toe, dan gaan werk jy of jy gaan swot en dan gaan werk jy, en baie mense gaan bly dan in ‘n aftree-oord.

Dis wat so skokkend is: ek praat so sonder om te dink. Want as ek regtig daaroor moet dink, moet ek eers ‘n paar vrae aan myself stel:

  • Speel die oorgrote meerderheid mense in SA rugby of krieket?
  • Het alle volwassenes dan karre in SA, gemeet teenoor die getal inwoners?
  • Gaan daar regtig soveel mense ouetehuise toe – gemeet teenoor die gesamentlike getal mense in die land?
  • Het almal dan huise en tuine waarin hulle vleis kan braai?
  • Kan almal dan vleis bekostig?
  • Wie pas die bediendes se kinders op?
  • Met wie se stem praat ek nou eintlik hier, as ek hierdie goed sê? Van wie praat ek – of nog beter gestel –
  • van watter land praat ek hier?

Weereens – en dis wat ek wil beklemtoon – ek sê sulke goed oor die land waar ek vandaan kom,

oombliklik, sonder om daaroor na te dink.

Dit is dus heel waarskynlik my indruk van ons land. Dit, liewe leser, is

skokkend.

Dit is egter iets wat bedink moet word. As jy so effens tyd het, lees gerus hierdie voordrag wat ‘n vriend van my gehou het by ‘n onlangse konferensie. Dit gaan oor “whiteness studies” (deel van dit wat ek hierbo beskryf het), geweld en ook die NG Kerk. Ek is seker hy sal ook terugvoer daaroor waardeer!


Hoe my stambome geskud is

Augustus 6, 2010

Die graf se oppervlak is al goed afgeloop deur die duisende besoekers wat daagliks daaroor wandel, sonder om dit eers op te merk. Geen wonder; dis maar net een graf tussen 2500 ander. Om presies te wees, nommer 281 van 2500 ander grafte. Maar op hierdie besonderse Sondag, 1 Augustus 2010, ruk IT van den Bergh se graf in die Oude Kerk in Amsterdam my tot stilstand – of, effens filosofies gestel – tot ‘n eksistensiële halfwegstasie.

Waar kom ek vandaan?

Dis nie die eerste keer in die afgelope twee maande dat ek die vraag teëkom nie. Dis tog ‘n Nederlandse van, nie waar nie? Hoe lank is jou familie al in Suid-Afrika?

Ek weet nie. Ek weet glad nie. Die vraag is al tevore aan my gestel, maar die verste wat ek kan terugdink, is ‘n vae herinnering dat my ouma- en oupagrootjie ten minste in Suid-Afrika moes gewees het. Die wortels van my stamboom verdwyn as’t ware in die vergetelheid.

Daarom dat hierdie graf van Iohannes Theodorus van den Bergh my so aangryp. Veral hier in Nederland, waar alles so bekend, en dog so vreemd is. Waar ek sinsnedes hoor wat ek nog nooit gehoor het nie en tog verstaan sonder om selfs daaroor na te dink. Waar ek in ‘n museum instap en voel of ek in die Kaap is – selfs die portrette aan die muur voel vir my na ‘n weerkaatsing van beelde wat eintlik in my geheue leef.

Soos mens die Oude Kerk betree, is daar ‘n rekenaar met inligting oor al die grafte in die kerk. Ek tik “van den bergh” in, effens stadig vanweë die gepantserde sleutelbord. (Toegegee, my van is eintlik “van der Bergh”, maar ek vermoed dat iemand êrens ‘n strepie te hoog getrek het. Sover ek kan aflei, is Van den Bergh die oorspronklike van. Daar is dan ook geen van der Bergh in die Oude Kerk begrawe nie.) Daar is skynbaar 12 Van den Berghe in die Oude Kerk begrawe, waarvan die oudste Adriana van den Bergh is (1661!). Op daardie tydstip sou ek uiteraard graag elkeen van hierdie twaalf wou naspoor, om te kyk of daar nie dalk iets is wat my met hulle verbind nie. Ongelukkig is dit vyfuur, en die vriendelike Nederlander, wat nie deur ‘n ywerige waansin om sy voorsate te vind besiel is nie, dreig hoeka om al die besoekers by die deur uit te boender.

Gelukkig spoor ek later die indeks van die Oude Kerk se grafte op die internet op. Dit help nie veel nie; selfs al is die prentjies van meeste grafte ook daar beskikbaar, en kan mens hier en daar iets te wete kom oor die persoon. Natuurlik was dit “een bijzondere eer om in De Oude Kerk begraven te worden” (volgens die Oude Kerk se webblad). Iemand in my familie (?) het êrens iets bereik, dis verseker. Soos A(d)riana, wat die eerste vroulike beroepstoneelspeler was by die Amsterdamse Skouburg. Sy is nie al een nie, verseker die internet my; blykbaar moet ek ook op een of ander manier verbind wees met die Amerikaanse president, Theodore Roosevelt (Kyk gerus hier as jy my nie glo nie):

Cornelius Gysbertse van der Bergh was getroud met Cornelia Wynantse van der Poel; hul had ‘n dogter, Tryntjie Cornelis van den Bergh. Tryntjie was getroud met Pieter Waldron; hul had ‘n dogter, Rebecca Waldron. Rebecca was getroud met Johannes G. Yates; hul had ‘n dogter, Angeltje Yates. Angeltje was getroud met Cornelius van Schaack; hul had ‘n dogter, Maria van Schaak. Maria was getroud met James Jacobus Roosevelt; hul had ‘n seun, Cornelius van Schaack Roosevelt. Cornelius was getroud met Margaret Barnhill; en ja, Cornelius en Margaret was die trotse ouers van Teddy Roosevelt.

Ek vergaap my eers aan hierdie inligting. So, Theodore Roosevelt is familie van CG van der Bergh. Wag ‘n bietjie! Dit kan nie wees nie! Hierdie is 6 of 7 generasies, waarvan die eerste 5 in die ketting tussen CG en T vrouens is!!! Hulle kan dan mos nie …

Ronald, jou seksistiese bliksem. Natuurlik is die ma ook deel van die geslagslyn! Nou ja, my ma se nooiensvan is Müller. Dit is ook ‘n ou familie; ‘n Duitse een. Dit kan ek waarskynlik verder navors, as ek wil. Maar watter een van die 79 Duitse mans wat tussen 1652 en 1806 aan die Kaap geland het is nou eintlik my oeroupa? (Kyk hier as jy my nie glo nie.)

Dan tref dit my weer! Ronald, jou seksistiese bliksem. Dis nie net die Müller familie wat jy moet navors nie, dis ook jou ouma aan moederskant waarna jy moet kyk. Dieselfde reëls geld immer vir jou ma as wat vir jou geld. Nou goed, sover ek weet, was my ouma aan moederskant se nooiensvan Espach; ook ‘n Duitse familie, as ek dit reg het. Wag ‘n bietjie! Eintlik moet ek ook al die ander dames in my stamboom navors, aan altwee kante … (In alle eerlikheid gesê, ek was nie die eerste een wat hieraan gedink het nie. Terwyl ek nog in Nederland was het ek en my medereisiger juis hieroor gesit en gesels. Dit het my sowaar eers ten volle getref na ek Teddy Roosevelt – ek kan hom seker maar Teddy noem, ons is immers familie – se stamboom gekry het.)

Die veronderstelling dat ek “afkomstig” is van die kant van die familie wie se van ek dra, is eintlik ‘n baie arrogante en patriargale manier van dink. Die gedagte is waarskynlik afkomstig van die idee dat die vrou nie eers bydra tot die stof waaruit die mens gevorm word nie – sy is net ‘n houer vir die man se saad. Die gedagte hieraan het ons natuurlik al lankal afgesweer, maar die oorblyfsels daarvan sit vandag nog in ons siening van geneaologie – van stambome – vasgevang. Hoe jammer is dit nie! Hoeveel keer is dit nie juis die vrou wat kultuur oordra aan hul kinders nie, selfs in ‘n patriargale samelewing?

Hierdie nuwe insig lei my natuurlik tot nuwe insigte – oftewel, versterk van my oues. Die wortels van my stamboom het in die vergetelheid verdwyn. Dit lyk ook of dit so verweef is, dat ek dit nooit sal kan ontrafel nie. Daarmee bedoel ek natuurlik nie dat ek alles gaan ontsê van my verlede en van waar ek vandaan kom nie. Maar soms … soms moet mens ook nuwe wortels plant.

Een ding weet ek verseker: ek het vaste wortels. Dit lê daar langs my hart, êrens aan die Suidpunt van Afrika. Boonop het ek ook nou ‘n antwoord op daardie vraag, volgende keer as iemand my vra:

– Waar kom jy vandaan?


Hallo! Ich komme aus Südafrika!

Mei 25, 2010

Dit was Junie 2007 – ‘n relatiewe warm jaar in Duitsland. Ek en ‘n vriend het sopas vir ‘n week lank deur Duitsland getoer – op die goedkoopste wyse wat ons aan kan dink. Die hele reis was ‘n avontuur – maar dis ‘n storie vir ‘n ander dag.

Die eintlike rede hoekom ek myself in Duitsland bevind het, was om ‘n konferensie by te woon – my heel eerste konferensie oorsee, in Tübingen. Voor dit was daar egter een ander ding wat ek moes doen, en dit was om Göttingen te besoek.

Göttingen – daardie legendariese, mistiese plek (so het dit op daardie stadium gevoel; wag, eintlik steeds nog), waar soveel teologie al oordink is en sorgvuldig op papier neergepen is. Die net-duskant-heilige plek waar die mense van die Septuaginta Unternehmen nou nog vlytig maar pynlik werskaf om die teksgeskiedenis van die Septuaginta oop te vlek. (Nota aan die oningeligde / ongeïnteresseerde leser: die plek is vir my belangrik). Ek het gereël om die Septuaginta Unternehmen self te besoek! ‘n Droom wat vervlees het! (Ja, ja, so vervlees is miskien nie ‘n amptelike woord nie.) En nou staan ek hier voor die deur van die plek …

Ja, soos jy uit die boonste prentjie kan aflei, die plek was toe nou nie so indrukwekkend soos wat ek myself al die tyd voorgestel het nie. Daar was toe nie honderd mense wat dag en nag werk aan die Septuaginta nie. Inteendeel, slegs die boonste verdieping huisves die Septuaginta Unternehmen. Wat nog meer van ‘n verrassing was, is dat daar nie ‘n massiewe (neon) bord is wat aandui dat dit die Septuaginta Unternehmen is nie; o nee! Daardie paar spikkies pixels op die deur (links onder) is die naambordjie – seker ongeveer ‘n font grootte van 8:

Dit het nie afbreuk gedoen aan my opgewondenheid nie. Ek was hier; dit was my droom; ek was besig om my droom te leef! Ek laat nie op my wag nie en lui die klokkie – die deur gaan oop; ek stap vol verwagting in die voorportaal in. ‘n Hele aantal nuuskierige Duitsers kyk van bo van die wenteltrap af – dis amper asof hulle ook net so vol verwagting is soos ek.

Hallo! Ich komme aus Südafrika!

Dis al waaraan ek kan dink – maar dis die reine, reine waarheid! Hoe opgewonde ek ook al is oor dit wat besig is om met my te gebeur – die wonders wat my oë op pad is om te aanskou; die kennis wat op pad is om voor my oop te vou; die weet wat hierdie mense adem – my hart is op ‘n ander plek! Ich komme aus Südafrika!

_____________

Nou gaan ek terug. Hierdie keer vir langer as ‘n jaar. (Ek vra daarom om verskoning as hierdie blog dan ook soms as ‘n reisjoernaal diens doen!) ‘n Jaar waarin ek weet ek veel gaan leer, van dinge waarvan ek nou al van my eerste jaar op universiteit droom, by ‘n plek waarna ek nog altyd – so voel dit – gehoop het om te gaan. Ek weet dat ek elke tree gaan gee, soos omtrent drie jaar terug, terwyl ek ook die volgende gaan herhaal, soos toe:

Ek is uit Afrika! Ek is uit Afrika!


Facebook updates, ET, Malema, vriende en relevansie

April 6, 2010

Op Facebook ontdek ek toe Eugene Terre’Blance is vermoor.  Een van my ‘vriende’ wil hê ek moet by ‘n groep aansluit wat dit gaan ‘wreek’ of iets in daardie lyn; ons blankes moet almal saamstaan, ens. ens.

Aanvanklik pla dit my dat iemand sal dink ek sal by só ‘n groep wil aansluit. Nog een persoon nooi my uit om by ‘n soortgelyke groep aan te sluit. “Ken hierdie mense my nie?” wil ek vir die wêreld skree.

Dis die laaste uitnodiging wat ek ontvang. Ek het nie ‘n SMS 2-uur die oggend ontvang om my van die gebeurtenis in te lig nie; ek het ook nie ‘n SMS ontvang met een of ander belaglike aanbod van 2 miljoen rand om Julius Malema uit die weg te ruim nie.

Hier en daar brand daar nog vure op Facebook se status updates. Van my ‘vriende’ wat gal braak teen ons land en wat my net ontstel. Vir ‘n ruk oorweeg ek dit om my status update iets in die lyn van die volgende te maak:

Hierdie is nie ‘n waarskuwing nie; net ‘n blote stelling. As jou Facebook status enigsins ‘n rassisties kleur het, gaan ek jou van my Facebook vriende verwyder.

Sou wraggies woord by daad ook gehou het. Dink nou egter anders daaroor. Dit pla my dat so min mense my genooi het om deel te word van hulle ‘aksies’. Nee, eintlik pla dit my nie soveel nie. Die vraag is net – hoeveel relevansie het ek as mense my nie na sulke goed wil uitnooi nie? Leef ek net in my wêreldjie, omring deur my enersdenkende vriende, en ons sê maar net dieselfde goed vir mekaar wat ons eie verstaan van die wêreld net nog meer versterk?

Ek gaan nie daardie vriende van my van Facebook af verwyder nie. Die kans dat hulle my oortuig om enigsins soos hulle te dink, is baie skraal, as ek eerlik moet wees. Dalk geld dieselfde vir my kanse om hulle oor te haal om soos ek te dink. Die probleem is net – dalk verloor ek heeltemal betekenis vir almal; veral as ek nie meer bereid is om te luister wat ander sê nie. Dalk, net dalk, luister iemand wat ek ook sê.


Onafhanklike waarneming by die verkiesing

April 23, 2009

Ek is ingepraat om as ‘n onafhanklike waarnemer by die verkiesing te dien. Nie dat dit te veel ompraat gekos het nie – dit voel na iets waar mens betrokke kan wees by ons land se demokrasie, op grondvlak, selfs verder as om net jou kruisie te maak. (As jy jou kruisie gemaak het, is ek trots op jou!)

Daar was allerhande verrassings, dus, gister (22 April). Ek het van 15:00 af die middag gewerk in ‘n klein tent waar altesaam toe so ongeveer 550 mense gestem het. Die mense van die IEC was besonders aangenaam – hulle het die hele dag al daar gesit, terwyl hulle eers baie laat kos gekry het en die logistieke probleme van die IEC (wat nie hierdie mense se skuld was nie) het gesorg dat hulle uit stembriewe uitgehardloop het, selfs al het hulle vroegtydig die hoofkantoor laat weet. Natuurlik was die kiesers baie ongelukkig daaroor!

Wat my egter die meeste gepla het, is die houding van my eie volksgenote. Ek sal nou nie kru taal hier in die kuberruimte inslinger nie, maar sommige Afrikaners se houding is eenvoudig net AF. Die lankmoedige  (swart) mense wat saam met my in die tent gewerk het is keer op keer deur lyf- en tongtaal geskasty. Dis darem nie deur die bank so gewees nie; soms was daar Afrikaners wat baie gemoedelik omgegaan het met die mense in die tent. Nogtans is ek geskok; dit is nog erger gemaak deur die feit dat hulle my dan (as die enigste wit persoon in die tent) uitgesonder het asof ons ‘n tipe van ‘n kameraderie besit – deur byvoorbeeld net vir my te groet, of dadelik na my toe te stap om te vra wat aangaan. Ek kry hulle eintlik jammer. Vir myself ook, want ek betrap myself keer op keer dat hierdie neigings by my ook kop uitsteek. Wie verstaan nou eintlik wat in Suid-Afrika aangaan? Die mense wat, na die verkiesing verby is, buite IN AFRIKA onder die sterrehemel ‘n vuurtjie maak om warm te bly, of dié mense wat dit amper nooit buite waag nie?

Bygesê, die ANC party-agente was ook nou nie juis vriendelik met my gewees nie. Ek vermoed hulle het gedink dat ek van die DA af is, want toe hulle agterkom dat ek onafhanklik is, was heel heelwat meer aangenaam. Een van hulle het my selfs genooi om saam met hulle die aand verder te gaan partytjie!

Na die verkiesing verby is, moes ek amper twee ure in die koue wag vir die persoon saam met wie ek gery het (ons stasies was op die Moloto pad uit, vir die wat daardie deel van Pretoria ken, regoor mekaar). Hulle tent (wat verseël word, en dan mag jy net loop as die stemme finaal alles klop – dis ‘n wonder dat ons nie ook rookseine moes uitstuur soos in die Rooms Katolieke kerk nie) het nie so vinnig eenstemmigheid oor die stemme bereik soos ons nie. Dit was bibberkoud! Maar, dit was die moeite werd. Ek het darem my deeltjie gaan doen vir ons land se demokrasie!