‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 6

November 27, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 6 – Grieks en Zeplins

Daardie jaar (2007) het ek egter die geleentheid gekry om te begin om Grieks aan te bied by Antieke Tale. Dit was pret – het natuurlik heelwat van die gemeente se tyd gesteel, en met dié dat my MA skripsie nog nie heeltemal klaar was nie, was ek maar bietjie oorwerk. Oorwerk is nie ’n goeie teëlaarde vir teologiese besinning nie. Of is dit juis? Middel daardie jaar is ek die eerste keer oorsee – Duitsland toe, om ’n konferensie by te woon. Het meeste van my spaargeld gebruik wat ek deur al 6 jaar van teologie studies bymekaargemaak het en ’n bietjie geld wat ons dekaan vir my gegee het (maar het toe so suinig geleef dat ek met die terugkomslag ’n kitaar en kamera kon koop en weer later daardie jaar Turkye toe kon gaan – ka-tching!). Dit het daartoe gelei dat ek maar weer die akademiese pad begin stap het – ek het nog ook gedink, hoekom nie voltyds verder swot in SA nie? Dis tog in elk geval wat ek oorsee wil gaan doen.

Êrens in daardie jaar het ons ’n selgroep begin by die kerk, vir jongmense van omtrent my ouderdom. Dit was ’n groot probleem daar – die jong volwassenes. Om eerlik te wees, die inhoud van die selgroep was maar – blugh. Ek wou nie die heeltyd preek nie, so ek het hulle uitgenooi om hulle opinie te lug, maar ek vermoed hulle het nou weer gemeen “jy swot dit”, en so aan. Verder het die hele affêre nie baie teologie ingehad nie – ek was dalk in elk geval nog te opinieloos, en wou nie maar net deur die motions gaan nie. Dit voel vir my na die grootste tydmors om iets te doen as dit nie inhoud het nie. So ek gaan nou nie staan en bid en Bybelstudie en allerhande ander goed doen as ek voel dit is juis wat hulle lamlê om nie regtig in die wêreld ’n verskil te maak nie! Meantime het ek ook nie geweet wat om nou juis vir hierdie mense te sê nie. So baie keer het ons maar net gekuier – wat, natuurlik, ook nie ’n slegte ding is nie. Gemeenskap met ander Christene is darem goed.

Ek het een van die ouens in die sel gevra om my bietjie saam te vat Zeplins toe. (Ek dink ons het al hieroor gepraat.) Een van die dinge wat daardie aand op die spits gedryf is vir my, is hoe irrelevant die kerk vir die wêreld is. Wel, OK, ek kan eintlik maar net van die NG kerk praat, en seker eintlik ook maar net oor die paar gemeentes waarmee ek bekend is. Nietemin, dit het wel vir my gevoel of dit die geval was en wat agter dit lê, dink ek, is juis dat die (NG) kerk so ekslusief is. Ons oordeel. Punt. Een van die wonderlikste stukke gereedskap waarmee ons oordeel is sondelyste. Punt. Dit beteken nie ek dink nie daar is nie reg of verkeerd nie – beter of slegter nie – maar ek dink wel dat dit nie ek is wat daardie finale besluit moet maak nie.

Volgende keer: skripsie en Amerika


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 3

November 24, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 3 – my eerste jare op Tuks.

Om een of ander rede ondervind baie teologie studente die eerste jaar as ’n hengse  skok. Veral as mens met Sistematiese Teologie begin (dit was lank terug Dogmatiek genoem). Ek het Sistematiese Teologie GELUV! Dit was wel redelik baie werk (in vergelyking met die ander werk), maar dit was soos poeding op ’n Vrydagmiddag. Ek dink daar is ’n paar goed wat my situasie anders gemaak het as van die ander ouens. Ek wou weet. Verder, dink ek, het ek die vermoë gehad om te onderskei tussen wat mense al in die kerk gesê het, en wat Prof Buitendag self sê. Sistematiese Teologie in die eerste paar jare op universiteit is nie ’n vak waarin hulle vir jou sê wat jy moet dink nie of selfs wat reg of verkeerd is om te dink nie; inteendeel, dit is eintlik maar die geskiedenis van die gesprek tot nou toe, sodat jy kan hoor wat gesê is en al klaar weet wat die probleme is met wat jy besig is om te sê. Nie almal in my klas was noodwendig so goed voorberei daarop nie. Wat my betref: ek het eintlik maar nog altyd gedink ek weet te min, so daarom was ek bietjie opinieloos. Ek wou eers al die opsies hoor – eers as mens genoeg inligting het, kan mens ’n opinie hê en ’n besluit neem, was my gevoel. (NB – dit beteken nie ek het nie geglo op hierdie stadium nie!) Eintlik het ek hierdie houding regdeur my 6 jaar van basiese opleiding gehandhaaf. Daar was min goed wat my soveel geïrriteer het as daardie kerkgeskiedenis take waar mens jou opinie moet lug, of ’n vergelyking moet trek met iets in die verlede en dan afleidings daaruit moet maak nie. Vrekkit, ek weet heeltemal te min, het ek gevoel, om enigsins iets te sê hieroor. Dis juis hoekom ek hierheen gekom het – sodat ek meer daarvan kan weet. Ek het nie met ’n vooropgestelde idee van alles kom swot nie!

Terug na my eerste twee jaar van studie toe. Die tale, o, die tale! Wat ’n voorreg om die Bybel te kan lees in die oorspronklike tale! (Darem het ek so ‘n effense aanvoeling vir tale.) Dit het, tot ’n groot mate, die plek ingeneem wat die programmering op skool vir my was. Die geskiedenis – wat hand aan hand met die tale gaan – was ook nie te versmaai nie. Ek het onthou spesifiek die een Ou Testament eksamen – ’n deel daarvan was oopboek. Ons kon ons Hebreeuse Bybel en woordeboek saambring, en enige grammatikaboeke wat ons wou. Dit was verseker die lekkerste vraestel wat ek op universiteit geskryf het. Het glad nie omgegee hoeveel ek vir die vraestel het nie – die blote feit dat ek die vertaling kon doen en dit met insig was vir my genoeg.

Een van die metodes wat ons aangeleer is, is die histories-kritiese metode. Dit was wel nie die enigste metode wat ons aangeleer het nie, maar het nogtans ’n belangrike rol gespeel in ons opleiding. Inteendeel, as ek nou daaraan terugdink, was die dosente by Antieke Tale baie gefokus op metodes wat die eenheid van die teks beklemtoon – anders gestel, dat ons werk met hoe die teks vandag voor ons lê. Nogtans is die histories-kritiese metode as ’n belangrike stuk gereedskap in ons tale (en OT en NT) toolbox beskou. Ek moet bieg, hierdie goed fassineer my. Nie omdat ek nie respek het vir die Bybel nie, maar eerder omdat ek baie lief is daarvoor. Ek wil weet waarvandaan het dit gekom, en hoe is dit aanmekaargesit.

Volgende keer: die boek oor die Boek en Universiteitsoord


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 2

November 23, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 2 – die besluit om teologie te gaan swot

In die April van my matriekjaar was ek op die Winklespruit kamp. Dit was ’n belewenis! (Ek het twee mense daar ontmoet wat later saam met my teologie geswot het.) Ek onthou die droom wat ek in die hart en op die mou rondgedra het daardie tyd: ek wil graag ’n Christen coffee shop begin, met ’n stage waarop ouens lekker Christelike agtergrondmusiek kan maak, ’n lekker ruimte om te gesels en elke nou en dan sluit ons die winkel en hou sommer praise & worship daar in die plek self. Van die ouens wat saam met my op daardie kamp was, onthou dit nog steeds – hulle vra my elke keer hoe ver my coffee shop droom gevorder het. Snaaks genoeg was dit egter ook op daardie kamp dat die idee by my begin posvat het om ’n dominee te word. Dis nie iets wat iemand spesifiek vir my gesê het om te doen nie – dis net iets wat in my hart gaan staan lê het. Dit wou ook nie weggaan nie. Logies het dit natuurlik nie regtig sin gemaak nie. Ek sê toe maar uiteindelik vir my ouers, en nou ja. Op ’n stadium gevra dat hulle die vorms vir my stuur van Tuks af – terloops, ek wou baie graag eerder by Potch geswot het, maar NG ouens mag mos nie. Ek vergeet toe daarvan – nee, ek begin logies daaroor dink en besef dat programmering op die oomblik my lewe is, en geld is ook nie te versmaai nie. Droomkombinasie! Op ’n dag, so uit die bloute uit, sê een van my vriende vir my (wat nie geweet het ek het dit enigsins oorweeg nie – dis wat hy sê) dat sy ma sê dat sy dink ek sal ’n uitstekende jeugpredikant maak. Dieselfde middag kom die vorms van Tuks by ons huis aan.

’n Hele rits gesprekke met verskeie mense het gevolg. My ouers en peetouers was natuurlik bekommerd aangesien daar geen werk vir predikante is nie, en hulle ook nou nie regtig geld kry nie. (Hemel, hulle kry meer as meeste universiteitsdosente. Sheesh.) Die twee predikante waarmee ek gesels het, was oor dieselfde goed bekommerd. Die uiteindelike ooreenkoms met die ouers was dat, as ek my teologie grade klaarmaak, ek dit sal oorweeg om ’n ingenieursgraad te doen, of meer waarskynlik ’n IT graad. Hulle (en ek) was ten volle bereid om dit so om te doen. Daar was ’n hele paar keer dat ek dit oorweeg het, selfs terwyl ek met teologie besig was – al was dit dan om dit deeltyds te doen. Ek dink ons kan darem al teen hierdie tyd sê dit gaan nou nie regtig gebeur nie. ;o)

Dit was toe maar Tukkies toe! Ek dink met groot deernis terug aan my eerste twee jare hier. Wat ’n wonderlike tyd! Dit was nie lank nie, of ek het begin afsien van die idee van ’n jeugpredikant. Al was dit dan nou nie uitgesproke nie. ’n Dosent, ja! Hierdie was uiteindelik die Sondagskool op steriods waarna ek so gesmag het! Die tale, natuurlik, was vir my ’n belewenis. Ek het dit só geniet! (Dalk, selfs, te veel geniet – tot so ’n mate dat ek in sekere opsigte heeltemal asosiaal geword het.)

Volgende keer: my eerste jare op Tuks.