‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 2

November 23, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 2 – die besluit om teologie te gaan swot

In die April van my matriekjaar was ek op die Winklespruit kamp. Dit was ’n belewenis! (Ek het twee mense daar ontmoet wat later saam met my teologie geswot het.) Ek onthou die droom wat ek in die hart en op die mou rondgedra het daardie tyd: ek wil graag ’n Christen coffee shop begin, met ’n stage waarop ouens lekker Christelike agtergrondmusiek kan maak, ’n lekker ruimte om te gesels en elke nou en dan sluit ons die winkel en hou sommer praise & worship daar in die plek self. Van die ouens wat saam met my op daardie kamp was, onthou dit nog steeds – hulle vra my elke keer hoe ver my coffee shop droom gevorder het. Snaaks genoeg was dit egter ook op daardie kamp dat die idee by my begin posvat het om ’n dominee te word. Dis nie iets wat iemand spesifiek vir my gesê het om te doen nie – dis net iets wat in my hart gaan staan lê het. Dit wou ook nie weggaan nie. Logies het dit natuurlik nie regtig sin gemaak nie. Ek sê toe maar uiteindelik vir my ouers, en nou ja. Op ’n stadium gevra dat hulle die vorms vir my stuur van Tuks af – terloops, ek wou baie graag eerder by Potch geswot het, maar NG ouens mag mos nie. Ek vergeet toe daarvan – nee, ek begin logies daaroor dink en besef dat programmering op die oomblik my lewe is, en geld is ook nie te versmaai nie. Droomkombinasie! Op ’n dag, so uit die bloute uit, sê een van my vriende vir my (wat nie geweet het ek het dit enigsins oorweeg nie – dis wat hy sê) dat sy ma sê dat sy dink ek sal ’n uitstekende jeugpredikant maak. Dieselfde middag kom die vorms van Tuks by ons huis aan.

’n Hele rits gesprekke met verskeie mense het gevolg. My ouers en peetouers was natuurlik bekommerd aangesien daar geen werk vir predikante is nie, en hulle ook nou nie regtig geld kry nie. (Hemel, hulle kry meer as meeste universiteitsdosente. Sheesh.) Die twee predikante waarmee ek gesels het, was oor dieselfde goed bekommerd. Die uiteindelike ooreenkoms met die ouers was dat, as ek my teologie grade klaarmaak, ek dit sal oorweeg om ’n ingenieursgraad te doen, of meer waarskynlik ’n IT graad. Hulle (en ek) was ten volle bereid om dit so om te doen. Daar was ’n hele paar keer dat ek dit oorweeg het, selfs terwyl ek met teologie besig was – al was dit dan om dit deeltyds te doen. Ek dink ons kan darem al teen hierdie tyd sê dit gaan nou nie regtig gebeur nie. ;o)

Dit was toe maar Tukkies toe! Ek dink met groot deernis terug aan my eerste twee jare hier. Wat ’n wonderlike tyd! Dit was nie lank nie, of ek het begin afsien van die idee van ’n jeugpredikant. Al was dit dan nou nie uitgesproke nie. ’n Dosent, ja! Hierdie was uiteindelik die Sondagskool op steriods waarna ek so gesmag het! Die tale, natuurlik, was vir my ’n belewenis. Ek het dit só geniet! (Dalk, selfs, te veel geniet – tot so ’n mate dat ek in sekere opsigte heeltemal asosiaal geword het.)

Volgende keer: my eerste jare op Tuks.


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 1

November 22, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 1 – tot net voor matriek

Christen-huis. Die bekende SA storie. Op skool by CSV betrokke, ens. ens. Goeie tye. Had egter g’n begeerte om ’n predikant te word nie – inteendeel. Het vir ’n lang ruk gedink dit moet nogal ’n vervelige job wees. OK, behalwe die kere wat ek gedink het – hoe sou ek hierdie preek gedoen het? Meeste ander kere het ek probeer uitwerk hoe ek die irriterende pilare wat meeste mense in daardie spesifieke kerkgebou se sig belemmer het, uit die weg kon ruim. (Die pilare het al ’n simbool geword van sonde in ons gemeente. Ek het ’n hele paar oplossings uitgedink.)

Sondagskool was ’n redelike drag. Die gewone ou vrae; as jy ouers by die huis Bybel gelees het, was dit eintlik maar ’n bietjie van ’n pyn om in die Sondagskoolklas te sit. Ek onthou veral my standerd 8 jaar. Laaank en uitgerek. Het altyd gewonder of daar nie iets soos Sondagskool op hoërgraad was nie. Hoekom die heeltyd hierdie simpel vrae invul waarmee hulle jou eintlik lei? (Byvoorbeeld: Jesus het ons ______. Hy het aan die _____ gesterf vir ons ______.) Dit het regtig nou nogal vir my bietjie soos tydmors gevoel.

’n Hele paar keer gedurende hierdie tyd het ek die “Jesus kom bly in my hart” tipe gebed gedoen. ’n Paar keer in die kerk, by die skool – daar was altyd mense wat by die skool kom praat het – en soms op sulke random tye. Ek onthou een keer wat ons gery het in daardie rooi Datsun – en net regtig gewonder het. So, toe bid ek maar hard en ernstig. Die een keer wat ek die beste onthou, is seker hier in standerd 6 rond. Dit was in die kerk, en een van die dinge waaraan ek juis sit en dink het was dat ek al hierdie vantevore gedoen het. Daarom het ek spesifiek gevra dat hierdie die laaste keer moet wees – ek onthou ook ek het in my kop dit met ’n testament vergelyk. (Ek dink nie mens het ’n dag en datum nodig nie, maar as ek dan nou een moet noem, dan is dit seker daardie dag.)

Intussen het my belangstelling in rekenaars al hoe meer opgevlam. Ek het al so in standerd 4 se kant met BASIC begin rondspeel op ’n ou Hewlett Packard masjien, maar gelukkig darem op ’n stadium met ’n PC begin werk. Dit het my lewe tot ’n mate oorgeneem – rekenaarspeletjies ook – tot so ’n mate dat ek dikwels vergeet het om te eet terwyl ek besig was om met een of ander ding te speel. Mens wil mos altyd “net gou” kyk of iets werk, en voor jy weet het jy al ’n hele stuk verder gevorder met wat jy besig was. So die plan was om rekenaarsingenieurswese (of elektroniese ingenieurswese) te gaan swot (by Potch) – of ten minste een of ander vorm van IT.

Volgende keer: die besluit om teologie te gaan swot.