‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 7

November 28, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 7 – skripsie en Amerika

My MDiv skripsie doen ek toe uiteindelik oor tekskritiek (waaroor Metzger se boek gaan) – maar meer nog as dit, oor hoe die OT in die NT gebruik word. Dit was great, want dit het klomp van my geliefde goed bymekaar uitgebring. Dit het ook al ’n paar goed geplant wat later vir wat ek glo belangrik sou word, ook ten opsigte van die Bybel. Dit het gegaan oor hoe Ps 40:7-9 in Heb 10:5-7 gebruik word. My bevinding is dat die skrywer van Hebreërs klein wysigings aanbring aan die OT aanhaling, sodat sekere goed uitgelig kan word (amper asof hy dit onderstreep). Om dit beter te beskryf, voel ek ek moet hier ‘n stuk aanhaal wat ek in my gevolgtrekking skryf:

… the authors of the New Testament did not consider the act of quoting something to de done according to the scientific categories of the present day. Nor did they regard the setting of the quotation as important as present-day exegetes do. Rather, they interpreted these texts in the light of Christ and found application for them in their contemporary faith communities. The authors of the New Testament allowed the Old Testament to permeate their thoughts. They knew and used these texts, viewing them as the prophetic announcement of the Christ event. However, they did not place Scripture on a higher level than God himself. Instead, the sacred texts point towards Him and for this reason may be highlighted (in this piece of Scripture, by subtle changes to the text) in order to do this more effectively.

Sewende jaar. Hou op werk by die kerk, wat verseker (vir eers) ’n goeie ding is. Lees vir die vale – alles OT en NT goed, wat ek vir die volgende skripsie moet lees in elk geval. Nog steeds met ’n redelik negatiewe houding teen die kerk. Werk al te vlytig! Dis maar min of meer wat gebeur tot ek New Orleans toe gaan aan die einde van laas jaar (2008) – die hele doel om meer van tekskritiek te gaan leer. Ek maak daar baie goeie vriende, en is regtig beïndruk met die erns wat die mense in hul gemeente maak. (Wel, die een wat ek meestal bywoon. Was by ’n hele paar kerke terwyl ek daar was. Ek het by die Southern Baptist Seminary geswot.) Nee, ek stem nie saam met alles wat hulle sê nie – maar ek sien hoe hulle regtig betrokke is by mense wat swaar kry. Meeste van hulle verstaan nie wat in Afrika aangaan nie (vet weet, ek ook seker nie rêrig nie), en ek kan sien hoekom hulle dink soos hulle dink. Ek leer by hulle die waarde van gemeenskap; ek leer by hulle van die liefde; ek leer van die Bybel. Ook leer ek natuurlik oor die tekskritiek gedeelte waarvoor ek gegaan het.

Volgende keer – eerste ware geloofskrisis


‘n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 6

November 27, 2010

‘n Goeie vriend het my in September 2009 in effek gevra wat ek nou eintlik glo. Hierdie is my antwoord, so effens aangepas, maar grotendeels soos ek toe daaroor gedink het. In klein happies opgedeel.

Deel 6 – Grieks en Zeplins

Daardie jaar (2007) het ek egter die geleentheid gekry om te begin om Grieks aan te bied by Antieke Tale. Dit was pret – het natuurlik heelwat van die gemeente se tyd gesteel, en met dié dat my MA skripsie nog nie heeltemal klaar was nie, was ek maar bietjie oorwerk. Oorwerk is nie ’n goeie teëlaarde vir teologiese besinning nie. Of is dit juis? Middel daardie jaar is ek die eerste keer oorsee – Duitsland toe, om ’n konferensie by te woon. Het meeste van my spaargeld gebruik wat ek deur al 6 jaar van teologie studies bymekaargemaak het en ’n bietjie geld wat ons dekaan vir my gegee het (maar het toe so suinig geleef dat ek met die terugkomslag ’n kitaar en kamera kon koop en weer later daardie jaar Turkye toe kon gaan – ka-tching!). Dit het daartoe gelei dat ek maar weer die akademiese pad begin stap het – ek het nog ook gedink, hoekom nie voltyds verder swot in SA nie? Dis tog in elk geval wat ek oorsee wil gaan doen.

Êrens in daardie jaar het ons ’n selgroep begin by die kerk, vir jongmense van omtrent my ouderdom. Dit was ’n groot probleem daar – die jong volwassenes. Om eerlik te wees, die inhoud van die selgroep was maar – blugh. Ek wou nie die heeltyd preek nie, so ek het hulle uitgenooi om hulle opinie te lug, maar ek vermoed hulle het nou weer gemeen “jy swot dit”, en so aan. Verder het die hele affêre nie baie teologie ingehad nie – ek was dalk in elk geval nog te opinieloos, en wou nie maar net deur die motions gaan nie. Dit voel vir my na die grootste tydmors om iets te doen as dit nie inhoud het nie. So ek gaan nou nie staan en bid en Bybelstudie en allerhande ander goed doen as ek voel dit is juis wat hulle lamlê om nie regtig in die wêreld ’n verskil te maak nie! Meantime het ek ook nie geweet wat om nou juis vir hierdie mense te sê nie. So baie keer het ons maar net gekuier – wat, natuurlik, ook nie ’n slegte ding is nie. Gemeenskap met ander Christene is darem goed.

Ek het een van die ouens in die sel gevra om my bietjie saam te vat Zeplins toe. (Ek dink ons het al hieroor gepraat.) Een van die dinge wat daardie aand op die spits gedryf is vir my, is hoe irrelevant die kerk vir die wêreld is. Wel, OK, ek kan eintlik maar net van die NG kerk praat, en seker eintlik ook maar net oor die paar gemeentes waarmee ek bekend is. Nietemin, dit het wel vir my gevoel of dit die geval was en wat agter dit lê, dink ek, is juis dat die (NG) kerk so ekslusief is. Ons oordeel. Punt. Een van die wonderlikste stukke gereedskap waarmee ons oordeel is sondelyste. Punt. Dit beteken nie ek dink nie daar is nie reg of verkeerd nie – beter of slegter nie – maar ek dink wel dat dit nie ek is wat daardie finale besluit moet maak nie.

Volgende keer: skripsie en Amerika